કન્યા વિદાય…-અનિલ જોશી

સમી સાંજનો ઢોલ ઢબૂકતો  જાન  ઊઘલતી   મ્હાલે

કેસરિયાળો   સાફો   ઘરનું  ફળિયું   લઈને    ચાલે

પાદર બેસી ફફડી ઉઠતી ઘરચોળાની ભાત

ડૂસકે ડૂસકે હડસેલાતી   બાળપણાની વાત

પૈડું સીંચતા રસ્તો આખો  કોલાહલમાં ખૂંપે

શૈશવથી  ચીતરેલી  શેરી  સૂનકારમાં ડૂબે

જાન વળાવી પાછો વળતો દીવડો થરથર કંપે

ખડકી  પાસે  ઊભો  રહીને  અજવાળાને ઝંખે

સમી સાંજનો ઢોલ ઢબૂકતો  જાન  ઊઘલતી   મ્હાલે

કેસરિયાળો   સાફો   ઘરનું  ફળિયું   લઈને    ચાલે

-અનિલ જોશી

અમે બરફનાં પંખી રે…- અનિલ જોશી

અમે બરફનાં પંખી રે… ભાઈ ટહુકે ટહુકે પીગળ્યાં

લૂમાં તરતો ઘોર ઉનાળો

અમે ઉઘાડે ડિલે

ઓગળતી કાયાનાં ટીપાં

કમળપાંદડી ઝીલે

ખરતાં પીંછે પછડાતી બપ્પોર મૂકીને નીકળ્યાં !

અમે બરફનાં પંખી રે… ભાઈ, ટહુકે ટહુકે પીગળ્યાં.

લીલાંસૂકાં જંગલ વચ્ચે

કાબરચીતરાં રહીએ

નભમાં ઊડતાં સાંજ પડે તો

સોનલવરણાં થઈએ

રાત પડે ને ડાળ ઉપરથી કોયલ થઈને ટહુક્યાં !

અમે બરફનાં પંખી રે… ભાઈ ટહુકે ટહુકે પીગળ્યાં.

- અનિલ જોશી